عمر بن خطاب

ویکی‌پدیا جه، آزاد دانشنومه
کپّل بیّن به: بگردستن، بخوندستن
عمر بن خطاب
Mohammad adil rais-Caliph Umar's empire at its peak 644.PNG
امپراتوری اسلام اواخر خلافت عمر بن خطاب ِگادِر، سال ۶۴۴ میلادی
زمون ۷ نوامبر ۶۴۴-۲۳ آگوست ۶۳۴ میلادی
بزائنی روز ۵۹۰-۵۸۶ میلادی
بزائن ِجا مکه
بمردن ۷ نوامبر ۶۴۴ میلادی
بمردن ِجا مدینه
قبر مدینه
پیش از عوثمان
پس از ابوبکر
سلسله خلفای راشدین
پیـِر خطاب بن نفیل
مار حنتمه بنت هاشم
وچون حفصه٬ عبدالله بن عمر
دین اسلام
Shahada.svg

مجموعه مقاله‌های
ایسلام

اصول

توحید
نبوت
معاد

اصول خاص تشیع

امامت عدل

فروع

نماز روزه زکات
حج جهاد

فروع خاص تشیع

خمس
امر به معروف
نهی از منکر
تولی تبری

منابع ایسلامی

قرآن عقل
سنت (حدیث)

شخصیّت‌ها

محمد
علی فاطمه
اهل بیت
خلفای راشدین
امامان شیعه
صحابهٔ محمد

مذهب‌ها

تسنن تشیع تصوف

مذاهب فقهی

جعفری شافعی
حنفی مالکی
حنبلی مذاهب دیگر

مذاهب کلامی

امامیه
اسماعیلیه خوارج
مرجئه اشاعره
معتزله مذهبون دیگر

علوم ایسلامی

حدیث تفسیر
فقه کلام
فلسفه عرفان

تاریخ ایسلام

امویان عباسیان
فاطمیان مملوکان
عثمانیان صفویان
آخرالزمون

جغرافیای اسلام

مکه مدینه
بیت‌المقدس
کوفه نجف
کربلا سامرا
کاظمین مشهد
بغداد دمشق
عربئون یمن
عیراق شام
ایران مصر
اندلس شمال آفریقا
آسیای میونه هندوستان

Maghribi Kufic2.jpg


عمر بن خطاب معروف به عُمِر، (عربی جه: ابو حفص عمر بن الخطاب بن نفیل بن عبد العزی)، ملقب به عومر فاروق قدرتمندترین خلیفه میون خلفای راشدین و اتا از گت‌ترین و تاثیرگذارترین فرمانروائون مسلمون تموم طول تاریخ دله هسته.[۱] وه دومین خلیفه خلفای راشدین جه بی‌یه که تحت فرمون وه، سپاهیون عرب، سرزمین بین‌النهرین و سوریه ره فتح هاکردنه و استیلای بر ایران و مصر ره شروع هاکردنه.[۲][۳][۴]

خلافت[دچی‌ین]

عمر پس از ابوبکر سال ۶۳۴ میلادی، به خلافت مسلمین برسی‌یه و اولین کسی بی‌یه که لقب «امیرالمومنین» ره شه وسّه انتخاب هاکرده.[۵][۶] عمر طول ده سال خلافت، شه سیاست اجرایی ره توسعه فتوحات وسّه متمرکز هاکرده و قبایل زیادی ره از جزیرة العرب به شام و عراق کوچ هدائه. زندگی اقتصادی ساده‌ای داشته و از تجمل گرایی سخت متنفر بی‌یه. چن‌بار شه کارگزارون ره به دلیل تجمل گرایی بر کنار یا توبیخ و جریمه هاکرده. خلافت وه تقریباً ۱۰ سال طول بکشی‌یه. عمر پس از ده سال خلافت به سال ۶۴۴ میلادی، توسط اتا ایرانی ناراضی به اسم ابولؤلؤ (پیروز نهاوندی) بکاشته بیّه.[۷]

ازدواج عمر با علی دتر[دچی‌ین]

عمر بن خطاب با ام کلثوم علی بن ابیطالب ِکیجا ازدواج هاکردبی‌یه.[۸]

عمر بمردن[دچی‌ین]

سنگ قبر عمر کنار قبر محمد مدینه دله.

پیروز نهاوندی یا ابولؤلؤ کسی بی‌یه که خلیفه عمر بن خطاب ره با ضربات خنجر مسجد مدینه دله بکاشته.

میراث[دچی‌ین]

اهل سنت معتقدنه، قوانین متعددی اسلام دله وجود دانّه که یا خدا مسلمونا وسّه برسنی‌یه و یا پس از بمردن محمد به‌وجودبمونه که نقش عمر وشون بساتن دله خله زیاد بی‌یه. از مهم‌ترین اقدامات وه بنشنه به این موارد اشاره هاکردن:

  • بساتن نماز تراویح هر شو مارمضون (مسلمونای سنی به این نماز پایبند هستنه.) [۹]
  • نامگذاری تاریخ اسلامی و مبدأ بی‌یشتن هجرت محمد از مکه به مدینه ونه وسّه[۱۰]
  • بنیانگذاری دیوان اسلامی و تشکیل اولین تقسیمات اداری و حکومتی [۱۱]
  • بساتن شهرون سلفیس، فسطاط، ابریس، کوفه و جیزه [۱۲]
  • بد گویی و هجاء سخنرانی دله ره ممنوع هاکرده، و ونه وسّه حدی بی‌یشته.

نقد[دچی‌ین]

بنا به نقل برخی منابع شیعه و سنی عمر به دستور ابوبکر، وادار هاکردن علی به بیعت با ابوبکر وسّه، ماجرای تهدید به بسوزنی‌ین در فاطمه ِسره، پس از بمردن محمد، نقش داشته.[۱۳][۱۴][۱۵][۱۶] هرچند که در صحت این مطلب اختلاف است [۱۷]

برخی از سنت گذاری‌ئون عمر نزد شیعه بدعت به حساب انه از جمله:

  • نماز تراویح که از سنت‌ئون مشهور عمر هسته که شه پس از وضع وه بائوت بی‌یه: «نعم البدعة هذه_ اینتا چنده خار ِبدعته».[۱۸]
  • ویه دِ متعهٔ رایج زموان پیومبر و ابوبکر ره ممنوع هاکرده اتا متعهٔ حج و دیگری متعهٔ زنان (ازدواج موقت) [۱۹][۲۰]
  • و تکتف نماز دله یعنی دست دوسته هرسائن که بنا بر بائوته اکثریت از عمر شروع بیّه.[۲۱]

بعضی از شیعیون بمردن عمر ره تحت عنوان عمرکشون جشن گیرنه.

پانویس[دچی‌ین]

  1. Ahmed, Nazeer. Islam in Global History: From the Death of Prophet Muhammad to the First World War. American Institute of Islamic History and Cul، ۲۰۰۱، ISBN ۰-۷۳۸۸-۵۹۶۳-X. ‏
  2. ʿUmar I. (۲۰۰۹). In Encyclopædia Britannica. Retrieved February ۱۱, ۲۰۰۹, from Encyclopædia Britannica Online
  3. ، «Umar I,» Microsoft® Encarta® Online Encyclopedia ۲۰۰۸ http://encarta.msn.com © ۱۹۹۷-۲۰۰۸ Microsoft Corporation. All Rights Reserved.
  4. (تاریخ خلفا، سیوطی، به نقل العسکری جه)
  5. عمر اول، دانشنامه بریتانیکا
  6. تاریخ طبری، ج۵ ص ۲۰۴۴
  7. عمر اول، دانشنامه انکارتا
  8. Nasr, Seyyed Hossein. "Ali". Encyclopædia Britannica Online:Ali and the first caliphs
  9. بخاری، جلد 1، صفحه 342؛ عبدالرزاق، جلد 4 صفحه 258، حدیث 7723؛ ارشادالساری، جلد 4، صفحه 657.
  10. تاریخ کامل، ابن اثیر، ص ۱۵۷۰
  11. تاریخ کامل، ابن اثیر، ص ۱۵۷۰
  12. تاریخ کامل، ابن اثیر، ص ۱۴۴۷
  13. انساب الاشراف، بلاذری، ج۱، ص۵۸۶
  14. الامامة والسیاسة، ابن قتیبة الدینوری، تحقیق الشیری - ج ۱ - ص ۳۰
  15. العقد الفرید، ابن عبدربه، ج۳، ص ۶۳ طبع مصر
  16. الامامة و الخلافة، مقاتل بن عطیه، ص۱۶۰ و ۱۶۱ که با مقدّمه‌ای از دکتر حامد داود استاد دانشگاه عین الشمس قاهره به چاپ رسیده، چاپ بیروت، مؤسّسة البلاغ
  17. محمدحسین کاشف‌الغطاء: جنة المأوی. بیروت: دارالأضواء. ص ۱۳۵.
  18. صحیح بخاری ج ۲ کتاب صلاة التراویح http://islamport.com/w/mtn/Web/3007/3546.htm
  19. صحیح بخاری ج ۵ ص ۱۵۸
  20. صحیح مسلم ج ۲ ص ۱۰۲۳ حدیث ۱۶ و ۱۷
  21. دکتر تیجانی در دو کتاب «اهل سنت واقعی» و «از آگاهان بپرسید» ابعادی از زندگی عمر را از منابع سنی مورد مطالعه قرار داده است

منابع[دچی‌ین]

  • فرد دونر. The Early Islamic Conquests. انتشارات دانشگاه پرینستون، ۱۹۸۱.
  • ا.گولام. The Life of Muhammad. انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۱۹۵۵.
  • ویکفرد مدلانگ. The Succession to Muhammad. انتشارات دانشگاه کمبریج، ۱۹۹۷.
  • لویدلاویدا و م.بونر. «Umar». دانشنامه اسلام (انگلیسی جه: Encyclopedia of Islam). Koninklijke Brill NV، ۱۹۹۹.
  • سی.دبلیو.پریوایت-اُرتون. The Shorter Cambridge Medieval History. کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج، ۱۹۷۱.
  • هیکل، محمدحسین. زندگی خلیفهٔ دوم حضرت فاروق اعظم رضی‌الله عنه. ترجمهٔ معین‌الدین برهانی. کابل: دبیقی کتاب چاپولو موسسه، نور ۱۳۵۳.
  • محمد بن اسحاق. سیره ابن اسحاق المسمی به کتاب المبتدأ و المبعث و المغازی. بیروت: دارالإسلام، ۱۹۸۱.
  • علی بن سهل طبری. الدین و الدوله فی إثبات نبوه النبی علیه السلام. بیروت: دارالثراث، ۱۹۱۸.
  • السیره النبویة لابن هشام.
  • الخلفاء الراشدین نوشته عبدالوهاب النجار.
  • الفاروق عمر بن الخطاب ثانی الخلفاء الراشدین نوشته محمد رضا
  • مرتضی حسینی فیروزآبادی. السبعه من السلف. مشهد: فیروزآبادی، ۱۹۷۵.
  • علی احمد الخطیب. عمر بن خطاب فی حیاته. مکه: الضحی، ۱۹۸۳.
  • عبدالرحمن احمد بکری. من حیاة الخلیفة عمربن الخطاب. مشهد: المرشد،
  • رضا محمد رضا. الفاروق عمربن الخطاب ثانی الخلفاء الراشدین رضی‌الله عنه. قاهره: المکتبة العصریة، ۲۰۰۵.
  • سعید ناصر حکم. الفاروق أمیرالمومنین عمر بن الخطاب: عصره و حیاته. ترجمهٔ محمد رواس قلعجی. إسکندریه: دارالنفائس، ۱۴۱۸ قمری.
  • المعجم الکبیر، ج ۱۱، ص ۶۴، ح ۱۱۰۹۳.
  • حلیة الاولیاء، ج ۳، ص ۳۰۴، رقم ۲۴۹.
  • میزان الاعتدال، ج ۲، ص ۶۳۳، رقم ۵۱۲۰.
  • الکامل فی ضعفاء الرجال، ج ۶، ص ۳۲۵، رقم ۱۸۰۶.
  • میزان الاعتدال، ج ۴، ص ۱۴۵، رقم ۸۶۶۰.
  • الکامل فی ضعفاء الرجال، ج ۵، ص ۳۷۱، رقم ۱۵۳۴.
  • تاریخ بغداد، ج ۵، ص ۴ و ج ۷، ص ۳۳۷.
  • میزان الاعتدال، ج ۱، ص ۵۴۰، رقم ۲۰۱۸.
  • میزان الاعتدال، ج ۴، ص ۱۴۶، رقم ۸۶۶۰.
  • البدایة و النهایة، ج ۷، ص ۲۳۰، حوادث سنه ۳۵ هجری.
  • علی اصغر رضوانی، امام شناسی و پاسخ به شبهات(۲)، ص ۴۳۴.
  • سایت اینترنتی حضرت آیت الله مکارم شیرازی بخش پاسخ به شبهات شیعی : www.makarem.ir