عمر بن خطاب
| عمر بن خطاب | |
|---|---|
 امپراتوری اسلام اواخر خلافت عمر بن خطاب ِگادِر، سال ۶۴۴ میلادی |
|
| زمون | ۷ نوامبر ۶۴۴-۲۳ آگوست ۶۳۴ میلادی |
| بزائنی روز | ۵۹۰-۵۸۶ میلادی |
| بزائن ِجا | مکه |
| بمردن | ۷ نوامبر ۶۴۴ میلادی |
| بمردن ِجا | مدینه |
| قبر | مدینه |
| پیش از | عوثمان |
| پس از | ابوبکر |
| سلسله | خلفای راشدین |
| پیـِر | خطاب بن نفیل |
| مار | حنتمه بنت هاشم |
| وچون | حفصه٬ عبدالله بن عمر |
| دین | اسلام |
 مجموعه مقالههای |
|
|---|---|
| اصول | |
| اصول خاص تشیع | |
| فروع | |
| فروع خاص تشیع | |
| منابع ایسلامی | |
| شخصیّتها | |
|
محمد |
|
| مذهبها | |
| مذاهب فقهی | |
| مذاهب کلامی | |
|
امامیه |
|
| علوم ایسلامی | |
| تاریخ ایسلام | |
|
امویان • عباسیان |
|
| جغرافیای اسلام | |
|
مکه • مدینه
|
|
عمر بن خطاب معروف به عُمِر، (عربی جه: ابو حفص عمر بن الخطاب بن نفیل بن عبد العزی)، ملقب به عومر فاروق قدرتمندترین خلیفه میون خلفای راشدین و اتا از گتترین و تاثیرگذارترین فرمانروائون مسلمون تموم طول تاریخ دله هسته.[۱] وه دومین خلیفه خلفای راشدین جه بییه که تحت فرمون وه، سپاهیون عرب، سرزمین بینالنهرین و سوریه ره فتح هاکردنه و استیلای بر ایران و مصر ره شروع هاکردنه.[۲][۳][۴]
دله |
[دچیین] خلافت
عمر پس از ابوبکر سال ۶۳۴ میلادی، به خلافت مسلمین برسییه و اولین کسی بییه که لقب «امیرالمومنین» ره شه وسّه انتخاب هاکرده.[۵][۶] عمر طول ده سال خلافت، شه سیاست اجرایی ره توسعه فتوحات وسّه متمرکز هاکرده و قبایل زیادی ره از جزیرة العرب به شام و عراق کوچ هدائه. زندگی اقتصادی سادهای داشته و از تجمل گرایی سخت متنفر بییه. چنبار شه کارگزارون ره به دلیل تجمل گرایی بر کنار یا توبیخ و جریمه هاکرده. خلافت وه تقریباً ۱۰ سال طول بکشییه. عمر پس از ده سال خلافت به سال ۶۴۴ میلادی، توسط اتا ایرانی ناراضی به اسم ابولؤلؤ (پیروز نهاوندی) بکاشته بیّه.[۷]
[دچیین] ازدواج عمر با دختر علی
عمر بن خطاب با ام کلثوم علی بن ابیطالب ِکیجا ازدواج هاکردبییه.[۸]
[دچیین] عمر بمردن
_by_mohammad_adil_rais.JPG)
پیروز نهاوندی یا ابولؤلؤ کسی بییه که خلیفه عمر بن خطاب ره با ضربات خنجر مسجد مدینه دله بکاشته.
[دچیین] میراث
اهل سنت معتقدنه، قوانین متعددی اسلام دله وجود دانّه که یا خدا مسلمونا وسّه برسنییه و یا پس از بمردن محمد بهوجودبمونه که نقش عمر وشون بساتن دله خله زیاد بییه. از مهمترین اقدامات وه بنشنه به این موارد اشاره هاکردن:
- بساتن نماز تراویح هر شو مارمضون (مسلمونای سنی به این نماز پایبند هستنه.) [۹]
- نامگذاری تاریخ اسلامی و مبدأ بییشتن هجرت محمد از مکه به مدینه ونه وسّه[۱۰]
- بنیانگذاری دیوان اسلامی و تشکیل اولین تقسیمات اداری و حکومتی [۱۱]
- بساتن شهرون سلفیس، فسطاط، ابریس، کوفه و جیزه [۱۲]
- بد گویی و هجاء سخنرانی دله ره ممنوع هاکرده، و ونه وسّه حدی بییشته.
[دچیین] نقد
بنا به نقل برخی منابع شیعه و سنی عمر به دستور ابوبکر، وادار هاکردن علی به بیعت با ابوبکر وسّه، ماجرای تهدید به بسوزنیین در فاطمه ِسره، پس از بمردن محمد، نقش داشته.[۱۳][۱۴][۱۵][۱۶] هرچند که در صحت این مطلب اختلاف است [۱۷]
برخی از سنت گذاریئون عمر نزد شیعه بدعت به حساب انه از جمله:
- نماز تراویح که از سنتئون مشهور عمر هسته که شه پس از وضع وه بائوت بییه: «نعم البدعة هذه_ اینتا چنده خار ِبدعته».[۱۸]
- ویه دِ متعهٔ رایج زموان پیومبر و ابوبکر ره ممنوع هاکرده اتا متعهٔ حج و دیگری متعهٔ زنان (ازدواج موقت) [۱۹][۲۰]
- و تکتف نماز دله یعنی دست دوسته هرسائن که بنا بر بائوته اکثریت از عمر شروع بیّه.[۲۱]
بعضی از شیعیون بمردن عمر ره تحت عنوان عمرکشون جشن گیرنه.
[دچیین] پانویس
- ↑ Ahmed, Nazeer. Islam in Global History: From the Death of Prophet Muhammad to the First World War. American Institute of Islamic History and Cul، ۲۰۰۱، ISBN ۰-۷۳۸۸-۵۹۶۳-X.
- ↑ ʿUmar I. (۲۰۰۹). In Encyclopædia Britannica. Retrieved February ۱۱, ۲۰۰۹, from Encyclopædia Britannica Online
- ↑ ، «Umar I,» Microsoft® Encarta® Online Encyclopedia ۲۰۰۸ http://encarta.msn.com © ۱۹۹۷-۲۰۰۸ Microsoft Corporation. All Rights Reserved.
- ↑ (تاریخ خلفا، سیوطی، به نقل العسکری جه)
- ↑ عمر اول، دانشنامه بریتانیکا
- ↑ تاریخ طبری، ج۵ ص ۲۰۴۴
- ↑ عمر اول، دانشنامه انکارتا
- ↑ Nasr, Seyyed Hossein. "Ali". Encyclopædia Britannica Online:Ali and the first caliphs
- ↑ بخاری، جلد 1، صفحه 342؛ عبدالرزاق، جلد 4 صفحه 258، حدیث 7723؛ ارشادالساری، جلد 4، صفحه 657.
- ↑ تاریخ کامل، ابن اثیر، ص ۱۵۷۰
- ↑ تاریخ کامل، ابن اثیر، ص ۱۵۷۰
- ↑ تاریخ کامل، ابن اثیر، ص ۱۴۴۷
- ↑ انساب الاشراف، بلاذری، ج۱، ص۵۸۶
- ↑ الامامة والسیاسة، ابن قتیبة الدینوری، تحقیق الشیری - ج ۱ - ص ۳۰
- ↑ العقد الفرید، ابن عبدربه، ج۳، ص ۶۳ طبع مصر
- ↑ الامامة و الخلافة، مقاتل بن عطیه، ص۱۶۰ و ۱۶۱ که با مقدّمهای از دکتر حامد داود استاد دانشگاه عین الشمس قاهره به چاپ رسیده، چاپ بیروت، مؤسّسة البلاغ
- ↑ محمدحسین کاشفالغطاء: جنة المأوی. بیروت: دارالأضواء. ص ۱۳۵.
- ↑ صحیح بخاری ج ۲ کتاب صلاة التراویح http://islamport.com/w/mtn/Web/3007/3546.htm
- ↑ صحیح بخاری ج ۵ ص ۱۵۸
- ↑ صحیح مسلم ج ۲ ص ۱۰۲۳ حدیث ۱۶ و ۱۷
- ↑ دکتر تیجانی در دو کتاب «اهل سنت واقعی» و «از آگاهان بپرسید» ابعادی از زندگی عمر را از منابع سنی مورد مطالعه قرار داده است
[دچیین] منابع
- فرد دونر. The Early Islamic Conquests. انتشارات دانشگاه پرینستون، ۱۹۸۱.
- ا.گولام. The Life of Muhammad. انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۱۹۵۵.
- ویکفرد مدلانگ. The Succession to Muhammad. انتشارات دانشگاه کمبریج، ۱۹۹۷.
- لویدلاویدا و م.بونر. «Umar». دانشنامه اسلام (انگلیسی جه: Encyclopedia of Islam). Koninklijke Brill NV، ۱۹۹۹.
- سی.دبلیو.پریوایت-اُرتون. The Shorter Cambridge Medieval History. کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج، ۱۹۷۱.
- هیکل، محمدحسین. زندگی خلیفهٔ دوم حضرت فاروق اعظم رضیالله عنه. ترجمهٔ معینالدین برهانی. کابل: دبیقی کتاب چاپولو موسسه، نور ۱۳۵۳.
- محمد بن اسحاق. سیره ابن اسحاق المسمی به کتاب المبتدأ و المبعث و المغازی. بیروت: دارالإسلام، ۱۹۸۱.
- علی بن سهل طبری. الدین و الدوله فی إثبات نبوه النبی علیه السلام. بیروت: دارالثراث، ۱۹۱۸.
- السیره النبویة لابن هشام.
- الخلفاء الراشدین نوشته عبدالوهاب النجار.
- الفاروق عمر بن الخطاب ثانی الخلفاء الراشدین نوشته محمد رضا
- مرتضی حسینی فیروزآبادی. السبعه من السلف. مشهد: فیروزآبادی، ۱۹۷۵.
- علی احمد الخطیب. عمر بن خطاب فی حیاته. مکه: الضحی، ۱۹۸۳.
- عبدالرحمن احمد بکری. من حیاة الخلیفة عمربن الخطاب. مشهد: المرشد،
- رضا محمد رضا. الفاروق عمربن الخطاب ثانی الخلفاء الراشدین رضیالله عنه. قاهره: المکتبة العصریة، ۲۰۰۵.
- سعید ناصر حکم. الفاروق أمیرالمومنین عمر بن الخطاب: عصره و حیاته. ترجمهٔ محمد رواس قلعجی. إسکندریه: دارالنفائس، ۱۴۱۸ قمری.
- المعجم الکبیر، ج ۱۱، ص ۶۴، ح ۱۱۰۹۳.
- حلیة الاولیاء، ج ۳، ص ۳۰۴، رقم ۲۴۹.
- میزان الاعتدال، ج ۲، ص ۶۳۳، رقم ۵۱۲۰.
- الکامل فی ضعفاء الرجال، ج ۶، ص ۳۲۵، رقم ۱۸۰۶.
- میزان الاعتدال، ج ۴، ص ۱۴۵، رقم ۸۶۶۰.
- الکامل فی ضعفاء الرجال، ج ۵، ص ۳۷۱، رقم ۱۵۳۴.
- تاریخ بغداد، ج ۵، ص ۴ و ج ۷، ص ۳۳۷.
- میزان الاعتدال، ج ۱، ص ۵۴۰، رقم ۲۰۱۸.
- میزان الاعتدال، ج ۴، ص ۱۴۶، رقم ۸۶۶۰.
- البدایة و النهایة، ج ۷، ص ۲۳۰، حوادث سنه ۳۵ هجری.
- علی اصغر رضوانی، امام شناسی و پاسخ به شبهات(۲)، ص ۴۳۴.
- سایت اینترنتی حضرت آیت الله مکارم شیرازی بخش پاسخ به شبهات شیعی : www.makarem.ir
