صوفی مازندرانی
(محمد بن عبدالله صوفی جه بموئه)
صوفی مازندرانی
| بزا-روز | |
|---|---|
| اشرافی لقب | |
| بمردن | |
| گپ بزوئن زوون |
| پیشهئون | |
|---|---|
| کارفرما |
مولانا صوفی مازندرانی که ونه راستی نوم محمد بن عبدالله بییه، اتا آملی شاعر بییه. وه شه کوچ ره بَوِرد بییه هند و کشمیر دله زندگی کارده ولی جهانگیر شاه ونجه بخاسته که بِئِه ونه پَلی و وه منبعد دهلی دله زندگی کارده. وه پونزده سال هم مَکّه دله دَیییه و اون گادِر سالی اتبار شییه مدینه زیارت. ونه دیوان دِهزار بیت داشته و چنتا کتاب دیگه «بتخانه» و «میخانه» و... نوم جه بنویشت بییه. وه سال ۱۰۸۸ یا ۱۰۷۰ هجری قمری بمرده.
منابع
[دچیین]- نوری، نظامالدین. تاریخ ادبیات و فرهنگ مازندران. زهره، ۱۳۸۰. ۷۰۵.
- دیوان صوفی مازندرانی به تصحیح طاهری شهاب.