نعیمی
| بزا-روز |
۷۴۰ هجری قمری |
|---|---|
| نوم، ماری زوون جه | |
| مستعار نوم | |
| بمردن |
۷۹۶ یا ۷۹۸ قمری |
| بمردن دلیل | |
| زوونی که نوشته |
| پیشه |
شاعر و نویسنده |
|---|
فضلالله نعیمی استرآبادی که وه ره نعیمی گتنه، (۷۴۰ قمری طبرستان، استرآباد - ۷۹۶ یا ۷۹۸ قمری آذربایجون، گنجه) شاعر، عارف و صوفی بییه که حروفیه فرقه ره بساته و شه مخصوصِ پهروون ره رمبش دمبدا. وه شه کتابون ره ویشته طبری زوون جا نوشته و اتی گرگانی لهجه داشته. ونه بتترین کتابون محبت نومه، جاودان نومه و نوم نومه هستنه.[۱] نعیمی وسّه اهل حق خله احترام قائل هستنه و وه ره شاه فضل یا شاه فضل ولی ونگ کنّه.[۲] نعیمی ِپهروون خله آناتولی و قفقاز ِاسلامی رمبشئون سر تأثیر داشتنه و خِدی وشون تا صفویه و قاجار گدر، ایران دله هم دینه.[۳]
زندگی
[دچیین]فضلالله نعیمی ۷۴۰ قمری، زمونی که تیمور گورکانی خاسته منطقه دله کور-کاشم هاکنه، استرآباد (گرگان) دله دنیا بموئه.[۲] ونه پییر نوم ابومحمد عبدالرحمان جلالالدین بییه که استرآباد دله قاضیالقضات بییه. وه شه پییری ارث ره ول هاکرده و اتا گوشه هکته و فقیری سر کرده و درویش بیّه؛ همینسه وه ره حلالخور لقب هدانه. ونه نمونه ابراهیم ادهم بییه و ونه واری، شه لباس ره دشندییه و گالشی لباس تن هاکرده.[۳] اتکه بگذشته، بورده ملهگردی و سفر و تا اصفهان و اَی تبریز بورده و اونجه «علوم خفیه» یاد بیته که علم اعداد، جفر، علم اسماء و علم حروف ره شامل بییه.[۱] فضلالله نعیمی کمکم پهروون پیدا هاکرده و ونه کار جایی بکشییه که تیمور ره دعوت هاکرده که ونه پهروو بوو ولی تیمورِ ریکا، میرانشاه، ونجه چپ بیّه و بورده وه ره بکوشته. ونه سر و تن ره سیوا هاکردنه و سیوا-سیوا تش بزونه.[۴]
کتابون
[دچیین]- جاودان نومه: ونه مهمترین کتاب بییه که گرگانی لهجه جه بنویشته. اینتا کتاب شه دِ بخش داشته که جاوداننامه کبیر و جاوداننامه صغیر گتنه.
- انفس و آفاق: ونه فارسی بنویشت کتاب بینه
- عرفنامه
- نوم نامه: اینتا کتاب مازرونی زوون جه بییه
- محبت نامه: اینتا هم مازرونی بییه
- عرشنامه
- دیوان[۱]
منابع
[دچیین]- 1 2 3 شبکه اینترنتی آفتاب، سیدشاه فضلالله حروفی نعیمی استرآبادی، نوشتهشده در ۲۲ شهریور ۱۳۸۵؛ بازدید در ۱۰ خرداد ۱۳۹۵.
- 1 2 دلفانی، سیاوش، عالی قلندر و شاه فضل ولی، به انضمام تعلیقات تاریخ مشعشعیان، تهران: منشور امید، چاپ یکم: ۱۳۸۴؛ ص ۱۸.
- 1 2 باستانی پاریزی، محمدابراهیم. کاسه کوزه تمدن. تهران: علم، ۱۳۸۲. ۱۳۳. شابک ۹۶۴-۴۰۵-۱۱۱-۴.
- ↑ ریحانهالأدب، ج 6، ص 219، برابر سال 1402 م.