عمر بن خطاب

ویکی‌پدیا، آزادِ دانشنومه، جه
پرش به ناوبری پرش به جستجو
عمر بن خطاب
Mohammad adil rais-Caliph Umar's empire at its peak 644.PNG
امپراتوری اسلام اواخر خلافت عمر بن خطاب ِگادِر، سال ۶۴۴ میلادی
زمون ۷ نوامبر ۶۴۴-۲۳ آگوست ۶۳۴ میلادی
بزائنی روز ۵۹۰-۵۸۶ میلادی
بزائن ِجا مکه
بمردن ۷ نوامبر ۶۴۴ میلادی
بمردن ِجا مدینه
قبر مدینه
پیش از عثمان
پس از ابوبکر
سلسله خلفای راشدین
پیـِر خطاب بن نفیل
مار حنتمه بنت هاشم
وچون حفصه(قاتل پیامبر)٬ عبدالله بن عمر
دین بت پرستی
Shahada.svg

مجموعه مقاله‌های
ایسلام

اصول

توحید
نبوت
معاد

اصول خاص تشیع

امامت عدل

فروع

نماز روزه زکات
حج جهاد

فروع خاص تشیع

خمس
امر به معروف
نهی از منکر
تولی تبری

منابع ایسلامی

قرآن عقل
سنت (حدیث)

شخصیّت‌ها

محمد
علی فاطمه
اهل بیت
خلفای راشدین
امامان شیعه
صحابهٔ محمد

مذهب‌ها

تسنن تشیع تصوف

مذاهب فقهی

جعفری شافعی
حنفی مالکی
حنبلی مذاهب دیگر

مذاهب کلامی

امامیه
اسماعیلیه خوارج
مرجئه اشاعره
معتزله مذهبون دیگر

علوم ایسلامی

حدیث تفسیر
فقه کلام
فلسفه عرفان

تاریخ ایسلام

امویان عباسیان
فاطمیان مملوکان
عثمانیان صفویان
آخرالزمون

جغرافیای اسلام

مکه مدینه
بیت‌المقدس
کوفه نجف
کربلا سامرا
کاظمین مشهد
بغداد دمشق
عربئون یمن
عیراق شام
ایران مصر
اندلس شمال آفریقا
آسیای میونه هندوستان

Maghribi Kufic2.jpg

'عمر بن خطاب معروف به عُمِر، (عربی جه: ابو حفص عمر بن الخطاب بن نفیل بن عبد العزی) خلفای راشدین جه هسته که صحابه دله دیّه. [۱] ونه خلافت گادر عربی سپاهیون بتونستنه بین‌النهرین و سوریه ره فتح هاکنن و اَی ایران و مصر ره بَیرِن.[۲][۳][۴]

خلافت[دچی‌ین]

عمر پس از ابوبکر سال ۶۳۴ میلادی، به خلافت مسلمین برسی‌یه و اولین کسی بی‌یه که لقب «امیرالمومنین» ره شه وسّه انتخاب هاکرده.[۲][۵] عمر شه ده سال خلافت دله، فتوحات جه متمرکز بیه و قبایل زیادی ره جزیرة العرب جه به شام و عراق کوچ هدائه. زندگی اقتصادی ساده‌ای داشته و تجمل گرایی جه متنفر بی‌یه. چن‌بار شه کارگزارون ره به دلیل تجمل‌گرایی بر کنار یا توبیخ و جریمه هاکرده. ونه تقریباً ۱۰ سال خلافت وقتی تموم بیّه که ابولؤلؤ (پیروز نهاوندی) وه ره بکاشته.[۳]

پانویس[دچی‌ین]

  1. Ahmed, Nazeer. Islam in Global History: From the Death of Prophet Muhammad to the First World War. American Institute of Islamic History and Cul، ۲۰۰۱، ISBN ۰-۷۳۸۸-۵۹۶۳-X. ‏
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ʿUmar I. (۲۰۰۹). In Encyclopædia Britannica. Retrieved February ۱۱, ۲۰۰۹, from Encyclopædia Britannica Online خطای منبع: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «بریتانیکاً» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ، «Umar I,» Microsoft® Encarta® Online Encyclopedia ۲۰۰۸ http://encarta.msn.com © ۱۹۹۷-۲۰۰۸ Microsoft Corporation. All Rights Reserved. خطای منبع: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «انکارتاً» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است
  4. (تاریخ خلفا، سیوطی، به نقل العسکری جه)
  5. تاریخ طبری، ج۵ ص ۲۰۴۴

منابع[دچی‌ین]

  • فرد دونر. The Early Islamic Conquests. انتشارات دانشگاه پرینستون، ۱۹۸۱.
  • ا.گولام. The Life of Muhammad. انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۱۹۵۵.
  • ویکفرد مدلانگ. The Succession to Muhammad. انتشارات دانشگاه کمبریج، ۱۹۹۷.
  • لویدلاویدا و م.بونر. «Umar». دانشنامه اسلام (انگلیسی جه: Encyclopedia of Islam). Koninklijke Brill NV، ۱۹۹۹.
  • سی.دبلیو.پریوایت-اُرتون. The Shorter Cambridge Medieval History. کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج، ۱۹۷۱.
  • هیکل، محمدحسین. زندگی خلیفهٔ دوم حضرت فاروق اعظم رضی‌الله عنه. ترجمهٔ معین‌الدین برهانی. کابل: دبیقی کتاب چاپولو موسسه، نور ۱۳۵۳.
  • محمد بن اسحاق. سیره ابن اسحاق المسمی به کتاب المبتدأ و المبعث و المغازی. بیروت: دارالإسلام، ۱۹۸۱.
  • علی بن سهل طبری. الدین و الدوله فی إثبات نبوه النبی علیه السلام. بیروت: دارالثراث، ۱۹۱۸.
  • السیره النبویة لابن هشام.
  • الخلفاء الراشدین نوشته عبدالوهاب النجار.
  • الفاروق عمر بن الخطاب ثانی الخلفاء الراشدین نوشته محمد رضا
  • مرتضی حسینی فیروزآبادی. السبعه من السلف. مشهد: فیروزآبادی، ۱۹۷۵.
  • علی احمد الخطیب. عمر بن خطاب فی حیاته. مکه: الضحی، ۱۹۸۳.
  • عبدالرحمن احمد بکری. من حیاة الخلیفة عمربن الخطاب. مشهد: المرشد،
  • رضا محمد رضا. الفاروق عمربن الخطاب ثانی الخلفاء الراشدین رضی‌الله عنه. قاهره: المکتبة العصریة، ۲۰۰۵.
  • سعید ناصر حکم. الفاروق أمیرالمومنین عمر بن الخطاب: عصره و حیاته. ترجمهٔ محمد رواس قلعجی. إسکندریه: دارالنفائس، ۱۴۱۸ قمری.
  • المعجم الکبیر، ج ۱۱، ص ۶۴، ح ۱۱۰۹۳.
  • حلیة الاولیاء، ج ۳، ص ۳۰۴، رقم ۲۴۹.
  • میزان الاعتدال، ج ۲، ص ۶۳۳، رقم ۵۱۲۰.
  • الکامل فی ضعفاء الرجال، ج ۶، ص ۳۲۵، رقم ۱۸۰۶.
  • میزان الاعتدال، ج ۴، ص ۱۴۵، رقم ۸۶۶۰.
  • الکامل فی ضعفاء الرجال، ج ۵، ص ۳۷۱، رقم ۱۵۳۴.
  • تاریخ بغداد، ج ۵، ص ۴ و ج ۷، ص ۳۳۷.
  • میزان الاعتدال، ج ۱، ص ۵۴۰، رقم ۲۰۱۸.
  • میزان الاعتدال، ج ۴، ص ۱۴۶، رقم ۸۶۶۰.
  • البدایة و النهایة، ج ۷، ص ۲۳۰، حوادث سنه ۳۵ هجری.
  • علی اصغر رضوانی، امام شناسی و پاسخ به شبهات(۲)، ص ۴۳۴.
  • سایت اینترنتی حضرت آیت الله مکارم شیرازی بخش پاسخ به شبهات شیعی : www.makarem.ir