طالب آملی

ویکی‌پدیا، آزادِ دانشنومه، جه
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Taleb amoli.jpg

وه اتا مازرونی شاعر بی‎یه که مازرونی و فارسی و هندی زوون جا شعر گته. وه اتـّا گت شاعر بی‎یه که آمل دله کنار هکته و هند دله زندگی هکرده و ونه گت کیتاب نوم جهانگیرنومه هسه.

زندگی‎نومه[دچی‌ین]

ممّدآمولی مئروف به «طالب» مشهور به ملک الشوعراء طالب آملی، از شاعرون نوم‎دار ِقرن ۱۱ هجری و از چارتا گت شاعرون سبک هندی هسٮݴه. طالب در سال ۹۹۴ هجری آمل دله کنارهکته و در سال ۱۰۳۶ هجری هند دله بمرده. ونه قبر شهرفتح پور سیکری شمال هند دله دره، کینار قبر ونه‌رَفِخ اعتمادالدوله تهرونی،گت ِصدراعظم هند قراردانه. طالب هند دله به اوج قولّه شعر برسیه و به مقام ملک الشوعرایی دربار برسیه و در ۴۲سالگی در اوج شرف و ایعتیبار بمرده. داستان عشق طالب آملی و کوچ‎دوستنش به هند، عرصه زمون ره بیته و به اتا از داستان‌ئون بموندستنی پهنه فرنگ مازرون تبدیل بیّه. مثنوی طالبا، داستان ونه عشق به ات کیجا به ایسم زهره هسته که از وچگی مدرسه دله همدرس وه بی‌یه. اما ثروت و شوهرت خِنه‌واده طالب که با تبار موحترمی از کاشون که چندتا از مردون و حوکمای دربار شاء عباس، اصفهان دله جزو وه بینه و مقوم شاعری و جوانی طالب نتونسته تبار زهره ره راضی هکنه. طالب برمه کرون بورده آمل حاکم پَلی و وه که شدیداً به طالب علاقه داشته با بوردن طالب از آمل موخالفت هکرده ولی آخرسَری حاکم آمل نتونسه طالب ره شه پَلی داره:

كرشمه خله خاطر مراست مي داني به آن كرشمه چه سازم بلاست طبع غيور
هجوم غيرت آن عشوه مي دهد پرواز به بال حسرت و دردم از اين بهشت سرور

طالب از آمل بورده کاشان و بعد بورده شه خال‎وچه، رکن الدین مسعودکاشانی از شوعرای دربار شاء عباس ،پَلی و زمون تاریخ تولد اسمائیل میرزا ، عباس‎شاء وَچه چند قصیده و قطعه بائوته. با بوردن حکیم‌رکن‌الدین اصفهان جه و ونه بوردن به هند، طالب زمونی ره مرو دله بمونسته و اون‌وخت رادکته هند ور . اینجه بی‎یه که ونه خواخر سیتی نساء که شاعر و طبیب بی‎یه ونه بین سه بورده هند و دربار ملکه «ممتاز محل» دله موقئیتی بیته. سیتی نسا بعد از بمردن طالب به جمع‎هکردن منظومه طالب و زهره شه‎خدره بسیج هکرده .اونتی که معلومه طالب تا زمون بمردن زهره ی یاد دیّه:

چون رفت از برابرم آن رشك آفتاب هر ذره وجود من ازپي دويد و رفت
اكنون به دام صدغم ومحنت منم اسير آن مرغ خوشدلي كه تو ديدي پريد و رفت
آمد چو نكهت گل و رفت از سرم چو هوش گويي نسيم بود كه برمن وزيد و رفت
طالب چو التماس نشستن نمودش ديدم بزيرچشم كه در غيرديد و رفت

بعد بمردن طالب ؛ زهره چتی بیّه[دچی‌ین]

اون گدر که طالب سال ۱۰۳۶هجری دله بمرده. چن‎وقت بعد خَوِر ونه بمردن آمل برسیه. به محض برسین خَوِر طالب بمردن، زهره که از زور طالب ، پریشون بیه و بورده روخنه کنار و ماهیا جا گپ بزوئه، بعد ونه همراه بورده هند ( یعنی شه خدره دم هدا او دله ):

طرز بمردن[دچی‌ین]

اتا داستانگوی دیگه گته که قبل از اینکه طالب بوره هند ونه خورد ِمار ونه غذا دله سَم شنه و وه به علت درد سم هند دله میرنه.

وابسته جِستارون[دچی‌ین]